Goedenavond allemaal… tenminste voor degenen die zich op dit moment op het westelijk halfrond bevinden.
Vandaag hebben we genoten van een heerlijke dag in Maria Alm. Na een uitgebreid ontbijt zijn we met de Natrun-gondel naar boven gegaan. Bij het bergstation – en natuurlijk ook bij Tom (bij de insiders wel bekend) – ziet het er in de zomer toch wel heel anders uit dan tijdens de wintersport.
Ons doel was de Prinzensee Natrun, een klein bergmeertje dat op ongeveer een kwartiertje lopen van het bergstation ligt. Dat kwartiertje gaat overigens wel bergop, dus het voelde iets langer. We gingen dus weer lekker “hiken”… of gewoon wandelen, zoals wij dat thuis noemen. Gelukkig liep het grootste deel van de route door de schaduw, want ook vandaag was het weer behoorlijk warm.
Onderweg kwamen we nog langs – en zelfs onder – een Hochseilgarten, een klimparcours tussen de bomen. Leuk om te zien hoe fanatiek sommige mensen daar bezig waren, terwijl wij het liever bij een ontspannen wandeling hielden.
Eenmaal boven aangekomen (pfff…) werden we beloond met een prachtig uitzicht. De Prinzensee is misschien niet groot, maar wel ontzettend mooi. Het water is kraakhelder én ijskoud. Yess vond dat juist heerlijk en dook meteen het water in. Ze was overigens niet de enige, maar wij hebben het zwemmen toch maar even aan de anderen overgelaten.
Na een rustig rondje om het meer wandelden we weer terug naar Tom, waar een welverdiende cappuccino natuurlijk niet mocht ontbreken.
Terwijl we daar op het terras zaten, zagen we in de verte de lucht langzaam veranderen. Donkere wolken kwamen onze kant op en ook het personeel van Tom begon alvast stoelen op te stapelen en alles stormklaar te maken. Er was namelijk onweer voorspeld.
Dat was voor ons het teken om maar eens af te rekenen en met de gondel weer naar beneden te gaan. Onderweg zagen we in de verte de eerste bliksemflitsen al verschijnen. We hoopten stiekem dat we het droog zouden houden tot aan het hotel.
En dat lukte… nét.
Nog geen paar minuten nadat we binnen waren, stak er een flinke wind op, volgden drie stevige donderslagen en kwam de regen met bakken uit de lucht. Gelukkig duurde de bui nog geen half uur. Daarna was het alweer droog en voelde de temperatuur een stuk aangenamer aan. De benauwde warmte was in één klap verdwenen.
De rest van de middag brachten we heerlijk door in de tuin van Hotel Alpenhof. Een alcoholvrije cocktail voor onze neus, een goed boek erbij en vooral helemaal niets moeten. Slechter kun je het volgens mij niet treffen. Al was het inmiddels ook alweer half vijf.
De dames gingen daarna nog even het dorp in, op zoek naar een nieuw koelkastmagneetje voor de verzameling.
Aan de overkant van het hotel gebeurde ondertussen ook nog iets opvallends. Bij het Landal-park ging plotseling het brandalarm af en alle gasten stonden binnen de kortste keren buiten. Even later arriveerde de brandweer. Gelukkig leek het loos alarm te zijn, want na een paar minuten vertrokken de brandweerlieden alweer en kon iedereen weer naar binnen.
Na opnieuw een heerlijk diner zitten de dames inmiddels een spelletje te spelen, terwijl ik nog even achter de laptop ben gekropen om deze reisblog te schrijven en alvast wat voorbereidingen te treffen voor morgen.
Als alles volgens planning verloopt, gaan we morgen de beroemde Großglockner Hochalpenstraße rijden. Deze panoramische bergweg behoort tot de mooiste autoroutes van Europa en slingert zich over 48 kilometer en 36 haarspeldbochten dwars door Nationaal Park Hohe Tauern. Onderweg liggen verschillende spectaculaire uitzichtpunten, waaronder de Edelweißspitze op 2.571 meter hoogte en de Kaiser-Franz-Josefs-Höhe, waar je een schitterend uitzicht hebt op de Großglockner – met 3.798 meter de hoogste berg van Oostenrijk – én op de indrukwekkende Pasterze-gletsjer. Met een beetje geluk laten ook de marmotten zich nog zien.
Dat belooft dus weer een prachtige dag te worden.
Tot morgen… hopelijk met heel veel mooie foto’s!
Mooi reisje weer , van Heesjes