Goedenavond lieve reisblogvolgers,
“Do-Re-Mi…” of misschien toch maar “Edelweiss…”?
Deze twee bekende liedjes uit The Sound of Music hadden vandaag eigenlijk perfect als achtergrondmuziek kunnen dienen tijdens onze route.
Na de indrukwekkende tocht over de Großglockner Hochalpenstraße van gisteren besloten we het vandaag iets rustiger aan te doen. Niet omdat we geen zin hadden om op pad te gaan, maar vooral omdat de temperatuur alweer flink opliep. Gisteren zorgden de hoogte en de gletsjer nog voor een heerlijk fris windje, maar vandaag zou het beneden in het dal weer behoorlijk warm worden.
Eigenlijk stond een bezoek aan de binnenstad van Salzburg op het programma. Maar in de zomer is de historische binnenstad nauwelijks bereikbaar met de auto. Je moet de auto buiten de stad parkeren en vervolgens met het openbaar vervoer verder reizen. Op zich geen probleem, maar met Yess vonden we dat niet zo’n handig idee. Bovendien is een warme binnenstad met veel steen en weinig schaduw ook niet bepaald prettig.
Dus… tijd voor een alternatief.
Een dagje The Sound of Music.
Onze eerste stop was de Gaisberg, een bergtop op 1.287 meter hoogte met een prachtig panoramisch uitzicht over Salzburg en de omliggende Alpen. Alleen de autorit ernaartoe was al een belevenis. Smalle bochten, flinke stijgingspercentages en af en toe tegemoetkomend verkeer maakten het een leuke uitdaging.
Onderweg reden we langs uitgestrekte groene alpenweiden. Het leek soms wel alsof we zó een scène uit The Sound of Music waren binnengereden. Je verwacht bijna dat Maria ieder moment zingend over de heuvel komt aanlopen met “The Hills Are Alive…”. De beroemde openingsscène van de film is weliswaar iets verderop, net over de Duitse grens opgenomen, maar de sfeer onderweg was precies zoals je die uit de film kent.
Onderweg kwamen we ook de nodige wielrenners tegen. Toen dacht ik toch even: jammer dat ik mijn fiets niet heb meegenomen… hoewel ik vermoed dat vooral de afdaling het leukste deel van de rit zou zijn geweest.
Boven aangekomen genoten we eerst van een cappuccino op het terras, uiteraard met een schitterend uitzicht. Hier stond gelukkig ook een heerlijk verkoelend windje, waardoor het prima uit te houden was.
De terugweg ging overigens via dezelfde smalle bergweg naar beneden. Dat maakte de rit misschien nog wel net zo leuk als de heenweg.
Daarna reden we door naar Schloss Hellbrunn. Dit prachtige barokke paleis staat vooral bekend om de beroemde muziekkiosk, waar Liesl het bekende lied “Sixteen Going on Seventeen” zong. Oorspronkelijk stond het prieeltje bij Schloss Leopoldskron, maar om het beter toegankelijk te maken voor bezoekers is het later naar de paleistuinen van Hellbrunn verplaatst.
De paleistuinen zijn minstens zo mooi als het prieeltje zelf. Grote, eeuwenoude bomen zorgen voor volop schaduw, wat vandaag meer dan welkom was. Tussen de indrukwekkende bomen staan zelfs enkele reusachtige mammoetbomen, die hier al vele tientallen jaren groeien en een indrukwekkende aanblik vormen.
Op het terrein wordt bovendien hard gewerkt aan het nieuwe Sound of Music Museum. Daarvoor worden enkele historische gebouwen op het landgoed zorgvuldig gerenoveerd. De locatie is in ieder geval perfect gekozen, want het beroemde prieeltje vormt straks letterlijk één van de hoogtepunten van het museumbezoek.
Onze volgende bestemming lag iets buiten Salzburg: de Basilika St. Michael in Mondsee. Zodra je ervoor staat, herkennen de liefhebbers van The Sound of Music deze direct. Hier werden namelijk de beroemde trouwscènes van Maria en kapitein Von Trapp opgenomen.
Helaas was de kerk vandaag gesloten. Jammer natuurlijk, want we hadden graag ook even binnen gekeken. Maar eerlijk gezegd maakt alleen de buitenkant al enorm veel indruk. De twee hoge torens domineren het dorpsplein en vormen één van de bekendste beelden uit de film.
Mondsee zelf is een gezellig plaatsje aan een prachtig meer. Omdat het inmiddels behoorlijk warm was geworden, besloten we Yess nog even lekker te laten zwemmen. Daar hoefden we haar geen twee keer voor uit te nodigen. Terwijl zij enthousiast het water in dook, genoten wij nog even van het uitzicht over het meer.
Via een mooie route reden we vervolgens weer terug richting Maria Alm. Vooral het traject tussen Mühlbach en Maria Alm blijft een heerlijke weg om te rijden. Geen weidse vergezichten dit keer, maar juist een smalle bergweg die zich door een prachtige kloof slingert. De steile rotswanden, de beek die naast de weg stroomt en de vele bochten zorgen ervoor dat je je geen moment verveelt.
Morgen doen we het opnieuw wat rustiger aan. Op vrijdag draait de gondel naar de Aberg en daar willen we graag eens gaan kijken hoe het er in de zomer uitziet. In de winter kennen we deze pistes inmiddels behoorlijk goed, dus we zijn benieuwd of we ze zonder sneeuw nog wel herkennen.
Tot morgen
Weer prachtige foto’s, wat mooi.🥰